ทะเลทรายสีเทา
ยางมะตอยร้อน
ผู้คนเดินหลงทาง
กระจกเงาเรียงต่อ
กำแพงมนุษย์
ห้องที่ไร้ความหมาย
กลางวันสีหม่น
กลางคืนพร่างแสง
ลบเลือนความต่าง
แม้ยามตะวันลา
เส้นขอบฟ้า
เรามิอาจได้ยล
ไฮกุ (俳句, haiku) เป็นบทกวีญี่ปุ่น มีบทบาทมากในช่วงปลายคริสต์ศตวรรษที่ 19 ไฮกุมาจากบทกวีดั้งเดิมของญี่ปุ่นที่เรียกว่าไฮไคเร็งงะ ต่อมาในสมัยเอโดะ ท่านปรมาจารย์ มะสึโอะ บะโช (ค.ศ. 1644 - 1694) ได้ขัดเกลาและสร้างแบบแผน ซึ่งต่อมาในสมัยเมจิได้มีการเรียกการประพันธ์ในแบบนี้ว่าไฮกุ ปัจจุบันมีชาวญี่ปุ่นที่นิยมแต่งไฮกุถึง 10 ล้านคน และชาวต่างประเทศที่รักการแต่งไฮกุก็เพิ่มมากขึ้นเรื่อยๆ แม้กระทั่งในหมู่ชาวไทย
ไฮกุเป็นบทกวีที่ต่างจากร้อยแก้วประเภทอื่น โดยที่กวีอื่นมีความยาวมากน้อยต่างกันและมีบังคับสัมผัสตามหลักฉันทลักษณ์ ทำให้บทกวีดังกล่าวไม่เหมาะกับการแสดงออกถึงปรากฏการณ์ทางจิตวิญญาณและความลึกซึ้งออกมาได้ เนื่องจากบทกวีได้ถูกบังคับยึดติดกับรูปแบบและข้อจำกัดตายตัว แต่บทกวีไฮกุได้ตัดทอนลงให้เหลือเพียงตัวอักษร 3 วรรค ยาว 5-7-5 รวมเป็นตัวอักษรเพียง 17 ตัวเท่านั้น
ไฮกุ มีพื้นฐานคือ เรียบง่าย และ ดั้งเดิม จึงไม่ยึดติดกับแบบแผน ไม่มีข้อจำกัด ไหลเรื่อยตามธรรมชาติ สั้นกระชับที่สุด ตรงที่สุด และเป็นไปอย่างฉับพลัน ตามสภาวะสัจจะล้วนๆ เรียบง่ายและตรงความรู้สึก ออกมาจากใจของกวี โดยปราศจากอุปสรรคขวางกั้น แสดงความงาม ความเศร้า ความสงบ ความปิติ ความเก่าแก่ เปลือยเปล่าอยู่ภายใต้แสงแดดอันอบอุ่น ในวินาทีแห่งการสร้างสรรค์สิ่งอัศจรรย์ที่ไฮกุได้ถือกำเนิดขึ้น
ที่มา : วิกิพีเดียไทย
เราสบตากัน
เราสบตาตัวเลข
ตัวเลขบนหัวเรา
เข้าและออก
ในกล่องสี่เหลี่ยม
เราไม่รู้จักกัน
ป้ายประกาศ
วิธีการใช้
โทรศัพท์ที่ไม่เคยดัง
ในกล่องสี่เหลี่ยม
ในทุกแห่ง
เราแค่เข้าและออก
edit @ 3 Mar 2009 02:00:32 by Suck Sensei
edit @ 3 Mar 2009 12:24:25 by Suck Sensei
